Κώστας Πουπάκης

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017 -

Εισήγηση . Γραμμ. ΓΣΕΕ Κώστα Πουπάκη στην Ολομέλεια Διοίκησης ΓΣΕΕ

E-mail

 

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΓΣΕΕ 26/01/2009

 

Εισηγητής: Κ. ΠΟΥΠΑΚΗΣ Γεν. Γραμματέας ΓΣΕΕ

Συνάδελφοι,

• Καταδικάσαμε την δολοφονική επίθεση κατά των αμάχων Παλαιστινίων και θα συμπαρασταθούμε με όποιο τρόπο εκτιμηθεί.
• Καταδικάσαμε την δολοφονική επίθεση – από όπου και αν προέρχεται, στη συνδικαλίστρια ΚΟΥΝΕΒΑ, συμπαρασταθήκαμε και στηρίζουμε τις όποιες ενέργειες για κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων στις επισφαλείς θέσεις εργασίας.
• Καταδικάσαμε την δολοφονία του ΑΛΕΞΗ, συμμετείχαμε στις εκδηλώσεις που έγιναν.
• Συμμετείχαμε σε όλα τα δίκαια-αλλά όχι τα ακραία-αιτήματα των φοιτητών και της νέας γενιάς που έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν στη διαμόρφωση του σχεδιασμού για το μέλλον τους.
• Καταδικάσαμε την επίθεση κατά του ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ των 700 Ε, και αυτός εργαζόμενος είναι.
• Αποδοκιμάσαμε προσπάθειες μειοψηφιών για καταλήψεις κτιρίων ΓΣΕΕ, Εργατικών Κέντρων-να κυριαρχήσουν, όταν δεν μπορούν με δημοκρατικές διαδικασίες να το επιτύχουν. Γιατί η όποια «απαξίωση» του συνδικαλιστικού Κινήματος μόνο ζημιά στους εργαζόμενους επιφέρουν.

1.Διεθνής Οικονομική Κρίση

Η συνεχιζόμενη, διεθνής οικονομική ύφεση δεν αφήνει περιθώρια για πολλά χαμόγελα αισιοδοξίας μέσα στο 2009. Μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες καλούμαστε να δουλέψουμε και να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για το σύνολο του κόσμου της εργασίας. Βασικός μας στόχος είναι να μην επιτρέψουμε να «αγγίξει» τους εργαζομένους η κατάσταση την οποία βιώνουμε στην Ελλάδα, από το περασμένο Φθινόπωρο, σε ψυχολογικό κυρίως επίπεδο μέχρι στιγμής.
Γνωρίζουμε όλοι ότι διεθνείς οίκοι αλλά ακόμη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, της οποίας τις εκτιμήσεις της μάθαμε όλοι πριν από λίγες ημέρες, προβλέπουν ότι το «αύριο» για τους Ευρωπαίους και φυσικά για τους Έλληνες, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Περιγράφουν την ήδη ζοφερή πραγματικότητα με ακόμη πιο μελανά χρώματα.
Εμείς εξαρχής είχαμε τονίσει ότι η δυσμενής κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε εξαιτίας της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, αρχικά σε ψυχολογικό επίπεδο και στη συνέχεια -όπως αναμένεται- στην πραγματική καθημερινότητα όλων, δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με λογικές αδράνειας και στάσης άμυνας.
Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε την ανάγκη άμεσης παρέμβασης του Κράτους. Επισημάναμε ότι είναι απαραίτητη όσο ποτέ η έγκαιρη προώθηση πολιτικών ενεργητικού χαρακτήρα για την στήριξη της απασχόλησης. Για την τοποθέτηση κανόνων σε όποιες περιπτώσεις η ελεύθερη αγορά γίνεται ασύδοτη, με συνέπειες άκρως δυσμενείς σε βάρος των εργαζομένων και γενικότερα των μεσαίων και χαμηλών εισοδηματικά στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.
Θεωρούμε ότι είναι επιβεβλημένο, με δεδομένες τις πρώτες θετικές αντιδράσεις της κυβέρνησης, στη συνέχεια μέσα από ένα πλαίσιο διαλόγου με όλους τους κοινωνικούς φορείς, οι πολιτικές να ενισχυθούν και να εφαρμοστούν πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση, έτσι ώστε η ελληνική κοινωνία να προλάβει τα χειρότερα. Η ακατάσχετη και εν πολλοίς αόριστη και ατεκμηρίωτη κινδυνολογία σε περιπτώσεις κρίσεως, από όπου και αν προέρχεται, μόνο κακές υπηρεσίες στη χώρα μπορεί να προσφέρει.
Απαιτείται σύνεση από όλους. Απαιτείται η «περιθωριοποίηση» των μικροκομματικών και λοιπών ιδιοτελών συμφερόντων για να μην «αγγίξει» την Ελλάδα το «τσουνάμι» των απολύσεων και η επέκταση του φαινομένου της φτώχειας, το οποίο ήδη πλήττει καίρια μεγάλες και πολύ πιο αναπτυγμένες από τη δική μας οικονομίες.
Εκτιμούμε ότι θα πρέπει τα νέα δεδομένα του πολιτικού σκηνικού μπορούν να «φρενάρουν» τις ορέξεις όσων εδώ και πολύ καιρό οραματίζονται ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα, χρησιμοποιώντας τη διεθνή οικονομική κρίση σαν άλλοθι μπροστά στην περαιτέρω αύξηση των υπερκερδών τους.
Με βάση τη λογική αυτή αποφασίζουν και λειτουργούν απροκάλυπτα εδώ και χρόνια διάφορες συντεχνίες, εντός του ΣΕΒ, των τραπεζών, αλλά και κλειστά «λόμπι» του ευρύτερου επιχειρηματικού τομέα. Πάνω από το «εμείς» του κοινωνικού συνόλου βάζουν το «εγώ» των υπερκερδών τους, αδιαφορώντας για τις όποιες κοινωνικές επιπτώσεις. Κλείνουν ερμητικά τα μάτια τους μπροστά στα μηνύματα τα οποία στέλνει πλέον σε καθημερινή βάση η κοινωνία.
Στο πλαίσιο αυτό, πρόσφατα, γίναμε όλοι παραλήπτες των «θέλω» του προέδρου του ΕΒΕΑ για τη μείωση των εργάσιμων ημερών. Γίναμε μάρτυρες της προσπάθειας κατάργησης της κυριακάτικης αργίας από πολλούς εμπορικούς συλλόγους.
Είδαμε τους τραπεζίτες να ζητούν την «εν λευκώ» διάθεση του πακέτου στήριξης των 28 δισ. ευρώ, τα οποία ο πρωθυπουργός είπε ξεκάθαρα ότι δίνονται για την ενίσχυση των μικρομεσαίων.
Μείναμε άφωνοι με τις αστρονομικού ύψους αποδοχές των «golden boys» και των «platinum manager» των χρηματοπιστωτικών ομίλων, οι οποίοι μάλιστα εσκεμμένα, μετά τις κυβερνητικές αντιδράσεις, έχουν προσωρινά «παγώσει» την ανακοίνωση των νέων μπόνους και των stock options που θα πάρουν το 2009, γεμίζοντας ακόμη πιο πολύ τους ήδη φουσκωμένους λογαριασμούς τους, ως ανταμοιβή για την αντικοινωνική προσφορά τους.
Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, μπροστά στις στοχεύσεις αυτών των συμφερόντων, τα πολιτικά κόμματα και φυσικά εμείς, οι εκπρόσωποι του κόσμου της εργασίας, τα συνδικάτα, θα πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Να κάνουμε όλες τις απαιτούμενες υπερβάσεις για να αλλάξει πραγματικά σελίδα η χώρα.

2. Προϋπολογισμός 2009

Από την πρώτη στιγμή ζητήσαμε από την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τον προϋπολογισμό για το 2009. Ζητήσαμε να τον αλλάξει επικεντρώνοντας τις πολιτικές της στην άμεση ικανοποίηση των μεγάλων κοινωνικών αναγκών, οι οποίες εν μέσω κρίσης επιζητούν ακόμη πιο επιτακτικά άμεσες και αποτελεσματικές λύσεις.
Τονίσαμε έγκαιρα ότι εμπεριέχει ορισμένες υπερβολικές εκτιμήσεις. Ταχθήκαμε κατά της αύξησης των έμμεσων φόρων και ζητήσαμε την προώθηση ρυθμίσεων για τη δικαιότερη αναδιανομή του εισοδήματος, σε καιρούς που τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα στενάζουν.
Υπερτονίσαμε ότι η κρίση της ελληνικής οικονομίας, πέρα από τις αρνητικές συγκυρίες του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος, είναι κρίση της ακρίβειας. Και όπως βλέπουμε, όπως ακούμε και όπως διαβάζουμε αυτές τις ημέρες, η κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να προβεί σε αλλαγές. Να στηρίξει περισσότερο κοινωνικά μέτρα.
Αλλά μας προβληματίζει η στάση ορισμένων που αντί να στηρίξουν αυτή την προοπτική ασκούν κριτική σαν να επιθυμούν διακαώς και σιωπηρώς να δούμε τους φόβους που προκαλεί η διεθνής οικονομική ύφεση να γίνονται πραγματικότητα πάνω στις πλάτες των εργαζομένων. Ένα διαχρονικά ουσιαστικό και μακροχρόνιο άλλωστε πρόβλημα των προϋπολογισμών για την απόκλιση ανάμεσα στους τιθέμενους στόχους και στους στόχους που τελικά πραγματοποιούνται
Εμείς, την αγωνία και το φόβο των εργαζομένων μπροστά στο φάσμα της ανεργίας δεν τον διαπραγματευόμαστε και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να το μετατρέψει σε αντικείμενο μικροκομματικής εκμετάλλευσης.

3. Ο ρόλος των συνδικάτων

Στο πλαίσιο αυτό, ο ρόλος των συνδικάτων είναι ακόμη πιο σπουδαίος σε σχέση με χθες. Περίοδοι όπως αυτή που ζούμε σήμερα, μας φέρνουν ενώπιον των ευθυνών μας. Μας κάνουν να αναλογιστούμε κατά πόσο καλά ασκούμε το ρόλο μας. Πρέπει να μας προβληματίζουν για τον τρόπο του «σκέπτεσθαι», «κρίνειν» και «αποφασίζειν».
Δεν μπορούμε ανεύθυνα λοιπόν να επιχειρούμε να λέμε «όχι» στην παροχή έστω και προσωρινής, επαγγελματικής στέγης, ενός μισθού, ενσήμων και εμπειρίας, ακόμη και εντός ενός δήμου ή κρατικού φορέα, σε έναν εργαζόμενο ο οποίος εξαιτίας της κρίσης θα μείνει χωρίς δουλειά μέσα στο 2009, ή σε έναν άνεργο που θα βασανίζεται από τη φτώχεια του …
Με ποιο σκεπτικό άραγε απορρίπτουμε την άμεση παρέμβαση του Κράτους στην αγορά εργασίας, ειδικά μάλιστα όταν γίνεται για το καλό ορισμένων δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων και ανέργων, οι οποίοι χρήζουν πραγματικά προστασίας από την πλευρά της Πολιτείας; Ας μη μιλάνε κάποιοι για «εμπόριο ελπίδας» με τους 50-60.000, όταν οι ίδιοι φεύγοντας άφησαν πίσω τους 300.000 συμβασιούχους. Και ευτυχώς που η σημερινή Κυβέρνηση φρόντισε να καταλάβουν μόνιμες θέσεις απασχόλησης.
Εμείς νιώθουμε περήφανοι χρόνια τώρα, που απαιτούσαμε-αποτελούσε θέση μας, η μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε επίδομα απασχόλησης, που την προώθησαν-υιοθέτησαν προηγούμενες κυβερνήσεις, με τις οποίες μάλιστα είχαμε και ιδεολογικές αποκλίσεις. Και την στήριξαν, υιοθέτησαν, εφάρμοσαν κάποιοι άλλοι που σήμερα φάσκουν και αντιφάσκουν.
Καλό θα είναι να αφήσουμε κατά μέρος τέτοιες νοοτροπίες, να κοιτάξουμε στα μάτια τους εργαζομένους, τους ανέργους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, υποβάλλοντας προτάσεις για να βελτιώνονται οι όποιες παρεμβάσεις της κυβέρνησης, της όποιας κυβέρνησης, αντί απλά να απορρίπτουμε τα πάντα αοριστολογώντας.

4. Νέες μορφές κινητοποιήσεων απέναντι στα κοινά προβλήματα όλου του κόσμου της εργασίας

Πρέπει να σοβαρευτούμε όχι μόνο στον τρόπο διεκδίκησης και πολιτικής αντιμετώπισης των ζητημάτων, αλλά και σε επίπεδο κινητοποιήσεων.
Να μην δίνουμε σε κανέναν την αφορμή να μετατρέπει μια ειρηνική, μια δυναμική διαδήλωση, σε πεδίο μάχης:
• Λειτουργώντας ενδεχομένως και προβοκατόρικα
• Aποτρέποντας ουσιαστικά, κατ’ αυτό τον τρόπο, αυτούς που θέλουμε μαζί μας (τους εργαζομένους, τους ανέργους, τους οικογενειάρχες που δίνουν καθημερινά τη μάχη για τα «προς το ζην»,τους νέους των 700 ευρώ, τους απασχολούμενους με ευέλικτες μορφές εργασίας).
• Στερώντας τους το δικαίωμα της συμμετοχής σε μια συγκέντρωση, συλλαλητήριο-πορεία για να στείλουν μηνύματα αγωνιστικής δράσης & υγιούς διεκδίκησης.
Ναι στις κινητοποιήσεις. Όμως αν τελικά δεν μπορούμε να εγγυηθούμε τη διασφάλιση του –ζητούμενου για εμάς- ειρηνικού χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, τότε θα πρέπει να σταματήσουμε, τουλάχιστον στην παρούσα και ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία, να χρησιμοποιούμε το πολύπαθο κέντρο της Αθήνας για την πραγματοποίηση τους.
Εμείς Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε παρόντες στις κινητοποιήσεις που αποφασίζονται από το συνδικαλιστικό κίνημα. Όμως καταθέτουμε τον προβληματισμό μας στο αν δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε στους εργαζομένους, στους ανέργους και στους συνταξιούχους τον ειρηνικό χαρακτήρα μας κινητοποίησης, ας αναζητήσουμε άλλα σημεία εκτός κέντρου πόλεως. Ας πάμε στο Καλλιμάρμαρο. Ας αξιοποιήσουμε τον περιβάλλοντα χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου, όπου πραγματοποιήθηκαν οι Ολυμπιακοί αγώνες δίνοντας το μήνυμα της ειρήνης σε όλο τον κόσμο.
Τα προβλήματα των μισθωτών, των υπαλλήλων, των εργατών, των αγροτών, των ελεύθερων επαγγελματιών, όλων μας, έχουν κοινή αφετηρία. Όλοι μας επιδιώκουμε ένα καλύτερο αύριο τόσο για εμάς όσο και για τα παιδιά μας. Αυτό διεκδικούν και δικαίως όλοι οι Έλληνες αγρότες. Και εμείς στηρίζουμε τον αγώνα τους. Και τους καλούμε παράλληλα να μείνουν μακριά από λογικές οι οποίες, έστω και ακούσια, μπορεί να έχουν αρνητικά για τους υπόλοιπους συναδέλφους τους, για άλλες κοινωνικές ομάδες, αποτελέσματα.
Να συζητήσουμε όλοι μαζί. Οι αγώνες μας δεν πρέπει να μας φέρνουν τον έναν απέναντι στον άλλο, αλλά αντιθέτως, να μας βάζουν στην ίδια πλευρά. Έτσι, θα υπάρξει το επιθυμητό αποτέλεσμα για το σύνολο του κόσμου της εργασίας. Μόνο έτσι θα δικαιωθεί ο αγώνας της συναδέλφου Κωνσταντίνας Κούνεβα και κατ’ επέκταση ο κόπος και η αγωνία των χιλιάδων καθαριστριών. Μόνο έτσι, μόνο αν οι αγώνες μας είναι κοινοί, θα έχουμε και τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Άλλωστε, το 2009 θα είναι μια ακόμη δύσκολη χρονιά. Όμως μπορούμε να βρούμε τον τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα κοινά προβλήματα όλων των παραγωγικών τάξεων και να μετατρέψουμε αυτή τη χρονιά σε εφαλτήριο για τη δημιουργία δεδομένων και προτάσεων πραγματικής επίλυσης των προβλημάτων τα οποία επί σειρά ετών ταλανίζουν τον τόπο.

Τέλος, λέμε :

- ΝΑΙ σε καμπάνια για νέους εργαζόμενος και φοιτητές
- ΝΑΙ στη μελέτη για τις επισφαλείς θέσεις εργασίας
- ΝΑΙ σε συλλαλητήρια για προστασία των θέσεων εργασίας –με τις προϋποθέσεις που έχουμε θέσει.
- ΟΧΙ σε εξουσιοδοτήσεις για απεργία –έτσι για να ‘χουμε καβάντζα.
- ΝΑΙ σε απεργίες όταν είναι απαραίτητες, στις οποίες πάντα – ανελλιπώς και σε όλες τις εποχές μέχρι σήμερα η παράταξη μας συμμετείχε

 

 

Social Networks

Με ενδιαφέρει η γνώμη σας

Περιμένω τις απόψεις, προτάσεις, θέσεις σας σε θέματα που σας αφορούν. Είμαι στη διάθεσή σας να αναλάβω δράση για θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Υποβολή ερώτησης