Κώστας Πουπάκης

Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017 -

Δεν σώζουν το Ασφαλιστικό οι «συντάξεις ελεημοσύνης»

E-mail Εκτύπωση

 

poupakis56 600 375 -1520156876


Άρθρο στα ενημερωτικό site www.parapopitika.gr


Η διασφάλιση της βιωσιμότητας και της επάρκειας των Ασφαλιστικών Συστημάτων αποτελεί ένα διαχρονικό και καθολικό κοινωνικό αίτημα, μια πρόκληση ζωτικής σημασίας τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη συνολικότερα.

 

Στη χώρα μας, η δημοσιονομική κρίση μετατράπηκε, μεταξύ άλλων, σε οξύτατη κρίση στην Κοινωνική Ασφάλιση. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσέγγισε και αυτό το κορυφαίο ζήτημα με τη γνωστή καταστροφική «συνταγή» των οριζόντιων, ανάλγητων και διαδοχικών περικοπών.

Κάθε αποτυχία στη συλλογή εσόδων, κάθε «επίσκεψη» της Τρόικα και κάθε «εκτροχιασμός» του Κρατικού Προϋπολογισμού ταυτίστηκε με επιπρόσθετες μειώσεις στις κύριες και επικουρικές συντάξεις. Οι απόμαχοι της εργασίας και οι οικογένειές τους υποβάλλονται σε ένα πρωτοφανές «μαρτύριο της σταγόνας» με το βιοτικό τους επίπεδο να υποβαθμίζεται ραγδαία κατά 40% -έχουν απολέσει δηλαδή 5 με 6 συντάξεις ετησίως- αν συνυπολογιστούν οι συνεχείς φοροεπιδρομές («χαράτσι», μείωση αφορολογήτου, έκτακτες εισφορές κ.λπ.), καθώς και οι αυξήσεις στις τιμές βασικών αγαθών και υπηρεσιών (οικιακά τιμολόγια, πετρέλαιο, αυξήσεις ΦΠΑ κ.λπ.).

 

Ταυτόχρονα, η ακολουθούμενη πολιτική της ακραίας λιτότητας, που βύθισε τη χώρα σε μια παρατεταμένη ύφεση με έντονες κοινωνικοοικονομικές αναταράξεις, επέτεινε τα, ήδη, υπάρχοντα προβλήματα του «Ασφαλιστικού» χωρίς να αντιμετωπίζει τις χρονίζουσες στρεβλώσεις και παθογένειες.

 

Η εκτόξευση της ανεργίας στο 21% -με χίλιους νέους ανέργους την ημέρα- επιδεινώνει δραματικά την αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους, τη βασική «εξίσωση» διατηρησιμότητας της Κοινωνικής Ασφάλισης. Η «εσωτερική υποτίμηση» των μισθών και η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας με την άναρχη και χωρίς κανόνες επέκταση της ευελιξίας σε βάρος της πλήρους απασχόλησης στερούν κρίσιμους πόρους. Η αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και η μετανάστευση της νεολαίας στο εξωτερικό λειτουργούν πολλαπλασιαστικά στην όξυνση του δημογραφικού προβλήματος, το οποίο και συνιστά μια «βραδυφλεγή βόμβα» στα θεμέλια της ελληνικής πολιτείας.

 

Παράλληλα, η «μαύρη εργασία» κυριαρχεί στους χώρους δουλειάς και ένας στους τρεις εργαζόμενους είναι ανασφάλιστος, με αποτέλεσμα τα Ταμεία να χάνουν 6 δισ. € το χρόνο. Το «πλιάτσικο» των παράνομων συντάξεων και των «επιδομάτων μαϊμού» ξεπερνά τα 4 δισ. € ενώ ανείσπρακτες ασφαλιστικές οφειλές διογκώνονται αγγίζοντας τα 11 δισ. €.

Η αποτυχία της εξαίρεσης των Ταμείων από το «κούρεμα» των Ομολόγων -όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πίεζε τις Διοικήσεις να «επενδύσουν» τα αποθεματικά τους στηρίζοντας την Ελληνική Οικονομία- σε συνδυασμό με το νοσηρό περιβάλλον εισφοροδιαφυγής και εισφοροκλοπής υπονομεύουν την αρχιτεκτονική και την προοπτική του «Ασφαλιστικού», ακυρώνοντας όχι μόνο τον αναδιανεμητικό αλλά ακόμη και τον ανταποδοτικό του χαρακτήρα με «θύματα» τους συνεπείς ασφαλισμένους.

 

Η βιωσιμότητα είναι πρωτίστως ζήτημα εισροής πόρων και όχι περικοπών. Το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης είναι συνάρτηση πολλών αλληλοεξαρτώμενων κοινωνικών και οικονομικών μεγεθών. Αυτή η πολυπαραγοντική του ιδιαιτερότητα το συνδέει άρρηκτα με την αναπτυξιακή πορεία της χώρας, τη δημιουργία νέων και σταθερών θέσεων εργασίας, την αξιοποίηση του «επιχειρηματικού ταλέντου» και της καινοτομίας των Ελλήνων, την ενίσχυση των δομών κοινωνικής πρόνοιας και συμφιλίωσης της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή. Τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από την απασχόληση και την πραγματική οικονομία. Δεν είναι «αποθήκη ελεημοσύνης», μπορεί και πρέπει να καταστεί μοχλός ανάκαμψης, οικονομικός σταθεροποιητής, εγγυητής της αλληλεγγύης των γενεών, ισχυρό «ανάχωμα» στην κοινωνική και παραγωγική αποσύνθεση του τόπου. Όσο, όμως, προσεγγίζεται κοντόφθαλμα, μονοδιάστατα και με «προκρούστιες» λογικές, ο «χορός των περικοπών» δεν θα έχει τέλος.

 

Ο ρόλος του συνταξιοδοτικού συστήματος στις σύγχρονες κοινωνίες είναι αδιαπραγμάτευτος και έγκειται στη διαμόρφωση εκείνων των ορίων κοινωνικής προστασίας, που επιτρέπουν σε μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού όχι απλά την επιβίωση αλλά και την κατανάλωση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι συνταξιούχοι αποτελούν μια δυνατή καταναλωτική ομάδα με σημαντική προστιθέμενη αξία για την «αγορά» και την κοινωνική συνοχή, αφού ο θεσμός της πυρηνικής οικογένειας είναι ιδιαίτερα ισχυρός στη χώρα μας. «Τόλμη» δεν είναι να μειώνεις συντάξεις αλλά αντίθετα να εξασφαλίζεις ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.

 

Η καταπολέμηση των προαναφερόμενων αγκυλώσεων, ο εκσυγχρονισμός των δομών κοινωνικής διοίκησης, η ενδυνάμωση και μηχανοργάνωση των ελεγκτικών μηχανισμών μπορούν να προσφέρουν άμεσα μια πρώτη σημαντική «ανάσα» ικανή να υπερκαλύψει δίχως κραδασμούς τις τωρινές και μελλοντικές πιέσεις των Δανειστών για περιστολή δαπανών.

Η εποχή των «μαγικών λύσεων» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, άλλωστε το «λεφτά υπάρχουν» έχει καταδικαστεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Δεν χρειάζονται «σωτήρες», απαιτείται όραμα και μακρόπνοος σχεδιασμός, υπευθυνότητα και κοινωνική ευαισθησία, «νοικοκύρεμα» και ξεκάθαρη στόχευση μακριά από λαϊκισμούς και άναρθρες κραυγές.

Όπως προκύπτει από την εμπειρία των ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων στην Ευρώπη, ο κοινωνικός διάλογος -όχι η προσχηματική διαβούλευση που εφάρμοσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ-, η συμμετοχή και συναίνεση των κοινωνικών εταίρων διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο για την επιτυχία του εγχειρήματος.
 

Social Networks

Με ενδιαφέρει η γνώμη σας

Περιμένω τις απόψεις, προτάσεις, θέσεις σας σε θέματα που σας αφορούν. Είμαι στη διάθεσή σας να αναλάβω δράση για θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Υποβολή ερώτησης