Κώστας Πουπάκης

Τετάρτη 16 Αυγούστου 2017 -

Ευρωπαϊκή Ένωση και Καταπολέμηση της Φτώχειας

E-mail Εκτύπωση

Ευρωπαϊκή Ένωση και Καταπολέμηση της Φτώχειας

Η καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού αποτελούν μια από τις σημαντικότερες προκλήσεις για την Ε.Ε. και τη βασικότερη προϋπόθεση για την οικοδόμηση μιας συνεκτικότερης ευρωπαϊκής κοινωνίας. Η οικονομική ύφεση πλήττει ιδιαίτερα τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, με αποτέλεσμα να διευρύνονται σημαντικά οι κοινωνικές ανισότητες και να διογκώνεται επικίνδυνα ο αριθμός των συμπολιτών μας, που αδυνατεί να έχει πρόσβαση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Η Ευρώπη μπορεί να είναι μια από τις πλέον εύπορες περιοχές του κόσμου, αλλά η φτώχεια παραμένει ένα τεράστιο και δυσεπίλυτο πρόβλημα, επηρεάζοντας περίπου 84 εκατομμύρια ευρωπαίων πολιτών, με λίγα λόγια ένας στους έξη Ευρωπαίους ζει κάτω από το όριο της φτώχειας , ενώ η αντίστοιχη αναλογία για τα παιδία είναι ακόμα μικρότερη. Ενδεικτικό της κατάστασης αποτελεί το γεγονός ότι περίπου 7 εκατομμύρια συνάνθρωποί μας επιβιώνουν με λιγότερο από 5€ ημερησίως, ενώ 18 εκατομμύρια συνιστούν την πληθυσμιακή ομάδα των φτωχών εργαζομένων, ανθρώπων που ενώ απασχολούνται δεν μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Σύμφωνα με την επίσημη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού συνιστούν απαραίτητα συστατικά για την έξοδο από την κρίση, ενώ η δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς προβάλλει ως αναπόσπαστο κομμάτι της μελλοντικής της Στρατηγικής. Σε αυτήν την κατεύθυνση, και κυρίως με στόχο την ευαισθητοποίηση για ένα κοινωνικό ζήτημα με τεράστιες οικονομικές διαστάσεις, που πλήττει την καθημερινότητα εκατομμυρίων συμπολιτών, το 2010 ανακηρύσσεται σε Ευρωπαϊκό Έτος Καταπολέμησης της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού. Τον Οκτώβρη του 2010 εγκρίνονται οι κατευθυντήριες γραμμές της ερχόμενης δεκαετίας, μέσω των οποίων καλούνται τα κράτη-μέλη να προχωρήσουν στη δημοσιονομική τους εξυγίανση εφαρμόζοντας ταυτόχρονα αντισταθμιστικές πολιτικές ενδυνάμωσης της κοινωνικής συνοχής, για την αποφυγή μιας ενδεχόμενης κοινωνικής υποβάθμισης. Μετά τη Στρατηγική της Λισαβόνας και στη Στρατηγική ΕU 2020 αναδεικνύεται η προστιθέμενη αξία του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Μοντέλου, σε πλήρη συμφωνία με τις αρχές της Συνθήκης της Λισαβόνας, και σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη προσπάθεια διασφάλισης της μακροοικονομικής βιωσιμότητας. Για πρώτη φορά η προσπάθεια καταπολέμησης της ένδειας και του κοινωνικού αποκλεισμού μετουσιώνονται σε ξεκάθαρους στόχους, όπως η αντίστοιχη εμβληματική πρωτοβουλία της Στρατηγικής ΕΕ2020, όπου περιλαμβάνονται πλέον ποσοτικοί στόχοι μείωσης των συμπολιτών μας που είτε διαβιούν ή κινδυνεύουν από τη φτώχεια .

Η λύση που προτείνει η Ε.Ε. δεν είναι άλλη από την τόνωση της ανταγωνιστικότητας, μέσω των επενδύσεων στην έρευνα, την εκπαίδευση και την καινοτομία, την αποφυγή του κοινωνικού ντάμπινγκ και την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων, καθώς και την ενδυνάμωση της κοινωνικής επάρκειας, με την καταπολέμηση της φτώχειας και των διακρίσεων, την αύξηση της απασχόλησης, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την αναβάθμιση του πλέγματος κοινωνικής προστασίας, με στόχο την αύξηση της παραγωγικότητας, τη διασφάλιση της υγείας των ευρωπαίων πολιτών και την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού. Μια τέτοια στρατηγική με έντονη κοινωνική διάσταση έχει σημαντικά, μεταξύ άλλων, μακροοικονομικά οφέλη, όπως η μείωση του κόστους των κοινωνικών παροχών και η διασφάλιση της βιωσιμότητας των ασφαλιστικών ταμείων.

Βασικό μοχλό υλοποίησης της στρατηγικής ενάντια στην ένδεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό αποτελεί το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, μέσω του οποίου συγχρηματοδοτούνται δράσεις για την επανεκπαίδευση και επανακατάρτιση των ανέργων, την καταπολέμηση των διακρίσεων και την ενίσχυση της πρόσβασης στην εκπαίδευση, την ενδυνάμωση της απασχολησιμότητας του εργατικού δυναμικού μέσω της δια βίου μάθησης, την αντιμετώπιση των αναδιαρθρώσεων των επιχειρήσεων στο πλαίσιο της οικονομικής μεταστροφής και την προαγωγή της πλήρους και ποιοτικής απασχόλησης. Παράλληλα, και κυρίως εν μέσω κρίσης, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση, αποτέλεσε επίσης βασικό άξονα στις δράσεις αντιμετώπισης των κοινωνικών επιπτώσεων της παγκόσμιας κρίσης - με την μετεγκατάσταση παραγωγικών μονάδων, το κλείσιμο επιχειρήσεων λόγω των διεθνών χρηματοπιστωτικών συνθηκών – μέσω της συγχρηματοδότησης ενεργών πολιτικών απασχόλησης για τους ανέργους, όπως η επανεκπαίδευση, οι συμβουλευτικές υπηρεσίες για την επαγγελματική αποκατάσταση, ο επαγγελματικός επαναπροσανατολισμός κ.λπ.

Αν «η φτώχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας» (Μαχάτμα Γκάντι), τότε κάθε συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να βρίσκει λύσεις, να εφαρμόζει πολιτικές, που θα συνδυάζουν την οικονομική αποτελεσματικότητα με την κοινωνική αλληλεγγύη και όχι να επιβάλλει μονομερώς μέτρα, που θρυμματίζουν τον κοινωνικό ιστό και οδηγούν μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες στην κοινωνική απομόνωση. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, πολλές κυβερνήσεις καταφεύγουν σε σημαντικές αναδιαρθρώσεις, προκειμένου να ξεπεράσουν το σκόπελο του ελλείμματος. Επιχειρούν να δημιουργήσουν μια στέρεα και εύρωστη οικονομία διατηρώντας την κοινωνική ειρήνη και σταθερότητα. Παρά ταύτα η ελληνική προσέγγιση παραμένει στυγνά αριθμοκεντρική και κοντόφθαλμη, αψηφώντας τη βασική υποχρέωση κάθε κράτους, που είναι η διασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης και της ευημερίας των πολιτών του.

1. Κατάσταση φτώχειας: όταν οι άνθρωποι υπολείπονται ενός συγκεκριμένου επιπέδου ζωής, το οποίο θεωρείται αποδεκτό από την κοινωνία στην οποία ζουν. (ορισμός που υιοθετείται από την ΕΕ)
2. Κίνδυνος φτώχειας: όταν το εισόδημα βρίσκεται κάτω του 60% του εθνικού μέσου επιπέδου (ορισμός που υιοθετείται από την ΕΕ)

 

Social Networks

Με ενδιαφέρει η γνώμη σας

Περιμένω τις απόψεις, προτάσεις, θέσεις σας σε θέματα που σας αφορούν. Είμαι στη διάθεσή σας να αναλάβω δράση για θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Υποβολή ερώτησης