Οι εκλογές έπρεπε να είχαν γίνει στις 4 Δεκεμβρίου

Εκτύπωση

 

K.Poupakis 7

Οι εκλογές έπρεπε να είχαν γίνει στις 4 Δεκεμβρίου


• Ο κ. Παπαδήμος ενδιαφέρεται για αριθμούς αδιαφορώντας για τους ανθρώπους
•  Μεταβατικός Πρωθυπουργός 49 Υπουργών και 107 συμβούλων είναι πρόκληση
• Δεν υπάρχει καμία νομιμοποίηση ούτε στο 1ο Μνημόνιο ούτε και μετά για τα μέτρα που λαμβάνονται. Με εκβιαστικά διλήμματα προσπαθούν να φιμώσουν την κοινωνία.
• Εξοργίζει αυτός ο καλλιεργούμενος -από το ΠΑΣΟΚ- «ραγιαδισμός των πολιτών».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης του Κώστα Πουπάκη στην "Ελευθερία" Λάρισσας:

 

*Κύριε Πουπάκη, σε πρόσφατη παρέμβασή σας στο facebook και στο twitter δηλώσατε πως ο κ. Παπαδήμος με την πολιτική του επιμένει στην υλοποίηση αντικοινωνικών και αντιαναπτυξιακών μέτρων και πως τον ενδιαφέρουν αποκλειστικά οι αριθμοί και όχι οι άνθρωποι. Αυτό προκύπτει από την πολύχρονη παρουσία του στο τραπεζικό σύστημα ή και από το διάστημα που είναι πρωθυπουργός;

Χωρίς αμφιβολία, η διοίκηση ενός χρηματοπιστωτικού οργανισμού διαφέρει σημαντικά από τη διακυβέρνηση μιας χώρας. Στην πρώτη περίπτωση ακολουθείται ένα στενά «αριθμοκεντρικό δόγμα» ενώ στη δεύτερη, η επιτυχία της πολιτικής πράξης εξαρτάται από την ταυτόχρονη ευημερία ανθρώπων και αριθμών.

Ο κύριος Πρωθυπουργός, με τη μέχρι σήμερα παρουσία και το περιεχόμενο των δηλώσεών του, δεν δείχνει να εγκαταλείπει την «τήβεννο» του Τραπεζίτη σε αντίθεση με τον «ομογάλακτο» ομόλογό του κύριο Μόντι, ο οποίος υποστήριξε -επί γερμανικού εδάφους και ενώπιον της κυρίας Μέρκελ- την ανάγκη αλλαγής της ευρωπαϊκής πολιτικής σε μια αναπτυξιακή κατεύθυνση.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τόσο η έμμεση απειλή για πράξη νομοθετικού περιεχομένου σε θέματα της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, η οποία και θα συνιστά ωμή παραβίαση της δημοκρατικής και θεσμικά κατοχυρωμένης διαδικασίας του κοινωνικού διαλόγου, όσο και η εμμονή του στην ιδεοληψία για αποκλειστική συσχέτιση της μείωσης του μισθολογικού κόστους με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Η επίκληση των ανέργων ως άλλοθι για την περικοπή της κατώτατης αμοιβής και την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού σε μια χώρα που το 74% του ΑΕΠ της βασίζεται στην ιδιωτική κατανάλωση, εκτός του ότι δεν αντέχει κριτικής ούτε από πρωτοετή φοιτητή των οικονομικών επιστημών, παραπέμπει περισσότερο σε ένα νέο μοντέλο «τεχνοκρατικού λαϊκισμού» παρά σε ενεργητική πολιτική ανάκαμψης της πραγματικής οικονομίας και αναθέρμανσης της αγοράς.

Η Ελλάδα δεν είναι απρόσωπη, αποτελείται από ανθρώπους. Είναι, λοιπόν, καταδικασμένοι σε αποτυχία όσοι αντιμετωπίζουν την ελληνική κοινωνία ως εχθρό και όχι ως σύμμαχο του εγχειρήματος της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Η κοινωνική συναίνεση είναι απαραίτητη προϋπόθεση και η κοινωνική νομιμοποίηση αναγκαία συνθήκη για την επιτυχή υλοποίηση οποιουδήποτε μέτρου.


*Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας και οι πιέσεις των δανειστών, όταν ο κ. Παπαδήμος έγινε ένοικος του Μαξίμου δεν του επέτρεπαν να ασκήσει μια διαφορετική πολιτική;

Σίγουρα υπάρχουν περιορισμοί, αλλά όταν κάποιος είναι επικεφαλής ενός σχήματος 49 Υπουργών ή όταν διαθέτει 107 συμβούλους τότε καλείται να κυβερνήσει. Οφείλει να σχεδιάσει εναλλακτικές πολιτικές που δημιουργούν ελπίδα και δίνουν αναπτυξιακή προοπτική. Διεκδικεί και τεκμηριώνει στους δανειστές αυτά που χρειάζεται η πραγματική οικονομία και η κοινωνία ενώ σίγουρα δεν αρκείται μόνο στο να «μεταφράζει» τις απαιτήσεις τους. εκτός και αν έχει αναλάβει εκ των προτέρων τέτοιες δεσμεύσεις απέναντί τους. Διαπραγματεύεται δυναμικά και δεν μεταφέρεις απλά τις επιταγές των δανειστών στο εσωτερικό της χώρας, εκτός και αν ταυτίζεται απόλυτα με αυτές.

 

*Ήταν λάθος τελικά η συμμετοχή της ΝΔ στο κυβερνητικό σχήμα;  

Πέραν από τον Πρόεδρο της Ν.Δ., ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς που έκαναν λόγο, από την αρχή, για εκλογές ακόμα και στις 4 του Δεκέμβρη. Η ακραία ανευθυνότητα, όμως, του κυρίου Παπανδρέου με την τυχοδιωκτική του έμπνευση για δημοψήφισμα, δημιούργησαν κρίση ακυβερνησίας που απαίτησε τον ακαριαίο σχηματισμό μιας κυβέρνησης «περιορισμένης εντολής και χρονικής διάρκειας» με στόχο την επαναφορά της ομαλότητας και τη διενέργεια εκλογών.

Δυστυχώς, ο πρώην Πρωθυπουργός σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παραμείνει γαντζωμένος στην καρέκλα του δεν δίστασε να εκβιάσει τον ελληνικό λαό θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδος, το σημαντικότερο εθνικό επίτευγμα από τη μεταπολίτευση και μετά. Σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή με τη δανειακή σύμβαση «μετέωρη» και το PSI στον «αέρα», την 6η δόση «μπλοκαρισμένη» και τον κίνδυνο για «στάση πληρωμών» πιο ορατό από ποτέ, η συγκρότηση «κυβέρνησης ειδικού σκοπού» ήταν αναπόφευκτη για να οδηγηθεί η χώρα στις «κάλπες» μέσα σε συνθήκες οικονομικής σταθερότητας και κοινωνικής νηνεμίας.

Η Ν.Δ. και ο Πρόεδρός της κύριος Αντώνης Σαμαράς λειτουργώντας ως θεματοφύλακας της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας, με οξυμμένο αίσθημα εθνικής ευθύνης και μοναδικό γνώμονα το καλό της Πατρίδος, αποδέχτηκε την αναπόφευκτη κυβέρνηση Παπαδήμου και τη στήριξε στη συγκεκριμένη αποστολή της, χωρίς βέβαια να δώσει καμία «λευκή επιταγή». Οι έντονες διαφωνίες μας σε οριζόντιες περικοπές και κεφαλικούς φόρους, στο νέο «ψαλίδισμα» των επικουρικών συντάξεων, σε «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου», στη «ποινικοποίηση» της εργασιακής αμοιβής και στην απάνθρωπη διακοπή ρεύματος από ελληνικά νοικοκυριά είναι μόνο τα προεόρτια της μεγάλης μάχης που θα δώσει η Ν.Δ. -ως αυριανή κυβέρνηση- για τη δυναμική επαναδιαπραγμάτευση των πολιτικών δημοσιονομικής προσαρμογής με όρους ανάπτυξης, κοινωνικής αξιοπρέπειας και επάρκειας.

 

*Ζητάτε εδώ και τώρα εκλογές. Πιστεύετε ότι τις έχει ανάγκη η χώρα και αν από τις κάλπες θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση;

Πράγματι, πεποίθησή μου είναι πως οι εκλογές πρέπει να πραγματοποιηθούν το συντομότερο δυνατό. Η διάρθρωση του Κοινοβουλίου δεν αντικατοπτρίζει ούτε τους συσχετισμούς στην κοινωνία ούτε πολύ περισσότερο τη βούληση του Ελληνικού λαού.

Μπορεί να υπάρχει κυβερνητική πλειοψηφία αλλά δεν υπάρχει καμία νομιμοποίηση για τα μέτρα που λαμβάνονται ούτε στο 1ο Μνημόνιο ούτε και μετά. Δεν υπάρχει καμία νομιμοποίηση για ένα κόμμα που ενώ εκλέχτηκε με το σύνθημα «Λεφτά Υπάρχουν», επιχείρησε να κυβερνήσει αντιμετωπίζοντας την Ελλάδα ως «Τιτανικό».

Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Η προσφυγή στις κάλπες θα λειτουργήσει και ως «βαλβίδα αποσυμπίεσης» σε ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να προκύψει μια νέα κυβέρνηση με νωπή και ισχυρή λαϊκή εντολή. Μια κυβέρνηση που θα αναδειχθεί λέγοντας την αλήθεια στους Έλληνες και όχι τάζοντας στους πάντες τα πάντα χωρίς κανένα αντίκρισμα. Πιστεύω ακράδαντα πως η διακυβέρνηση που θα σηκώσει με υπευθυνότητα το βαρύ φορτίο της οικονομικής ανασυγκρότησης και της κοινωνικής αναστήλωσης της χώρας θα είναι μια αυτοδύναμη κυβέρνηση Ν.Δ.. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η όποια συνεργασία αναδειχθεί μετεκλογικά θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα προγραμματικών συγκλήσεων και συμφωνιών έξω από λαϊκισμούς και πρακτικές χαμελεοντισμού. Έχουμε χάσει πολύ έδαφος τα τελευταία 2 χρόνια και η κοινωνία δεν έχει άλλα περιθώρια ανοχής και αντοχής. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να διανύσει πολύ δρόμο σε σύντομο χρονικό διάστημα, προκειμένου να ξαναδώσει όραμα στον τόπο και προοπτική στους συμπολίτες μας.


*Έχετε διατελέσει χρόνια συνδικαλιστής. Πολλοί σχολιάζοντας την παθητικότητα των Ελλήνων σε σχέση με τις κινητοποιήσεις, την αποδίδουν και στην έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους συνδικαλιστές, στους οποίους αποδίδουν συντεχνιακές συμπεριφορές, ενώ η απαξίωση του ρόλου τους, αγγίζει τα επίπεδα των βουλευτών. Συμφωνείτε με την άποψη αυτή;

Οι απόψεις μου για τις κινητοποιήσεις ήταν συγκεκριμένες καθόλα την περίοδο που βρισκόμουν στην πρώτη γραμμή του Συνδικαλιστικού Κινήματος ως Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ. Ήμουν υπέρ των αγωνιστικών δράσεων αλλά απέρριπτα κάθε λογική απεργίας για την απεργία.
Είχα υποστηρίξει ότι η πραγματοποίηση μιας πορείας πρέπει να προϋποθέτει την απόλυτη περιφρούρησή της ώστε να μην δημιουργεί προβλήματα στους πολίτες και την εμπορική δραστηριότητα. Αλλιώς αρκεί ένα συλλαλητήριο στο Σύνταγμα και η επίδοση ψηφίσματος στη Βουλή.

Ο κόσμος δείχνει μια γενικότερη αποστασιοποίηση από τους θεσμούς συλλογικής εκπροσώπησης και τη μαζική διαμαρτυρία. Άλλωστε και οι αντιδράσεις χωρίς πολιτικό διακύβευμα που οργανώθηκαν από μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή blogs δεν κατάφεραν να μακροημερεύσουν, παρά τον αρχικό ενθουσιασμό. Σίγουρα και τα Συνδικάτα έχουν μερίδιο ευθύνης είτε με τη μεροληπτική διακύμανση της αντίδρασής τους ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία είτε με φαινόμενα ακραίου λαϊκισμού και στείρας άρνησης είτε ακόμα και με κάποιες συντεχνιακές συμπεριφορές ή αντιλήψεις.

Έχοντας αισθανθεί τη δυναμική του κόσμου της εργασίας όταν συμμετείχα στην υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων –με τις μεγαλύτερες αυξήσεις στην Ευρώπη (ΕΓΣΣΕ 2008-9)- αλλά και όταν οργανώναμε κινητοποιήσεις που η μαζικότητά τους ανέτρεπε αντεργατικά δεδομένα, με προβληματίζει ιδιαίτερα η σημερινή εικόνα αποδυνάμωσης. Ο ρόλος του Εργατικού Κινήματος  μπορεί και πρέπει να είναι σημαντικός και καθοριστικός. Αρκεί να ξεκινήσει μια διαδικασία ανασύνταξης και κάποιοι να συνειδητοποιήσουν ότι «η εποχή της τραγιάσκας» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί...

Επίσης με ενοχλεί και αυτός ο καλλιεργούμενος -από κυβερνητικούς παράγοντες του ΠΑΣΟΚ- «ραγιαδισμός των πολιτών» απέναντι στα ανάλγητα μέτρα. Με εκβιαστικά διλήμματα και τη «δαμόκλειο σπάθη» της χρεοκοπίας μεθοδεύουν το φίμωμα της κοινωνίας. Είμαι σίγουρος πως σύντομα ο λαός θα αποτινάξει αυτά τα φοβικά «σύνδρομα» και θα διεκδικήσει την ευκαιρία να εκφραστεί ελεύθερα, αρχής γενομένης από τις εκλογές.  
 
*Σαν Ευρωβουλευτής που είστε, διαπιστώνετε -στα ευρωπαϊκά όργανα- μια διαφορετική αντιμετώπιση του οικονομικού προβλήματος της χώρας μας. Σταματήσανε πλέον να μας βλέπουνε ως το «μαύρο πρόβατο» της Ε.Ε. και συνειδητοποιήσανε πως το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και όχι ελληνικό;

Καταρχήν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως δεν γίναμε από μόνοι μας «μαύρο πρόβατο» της Ε.Ε.. Η διεθνής «δαιμονοποίηση» της Ελλάδας είναι αποκλειστικό έργο ΠΑΣΟΚ. Είναι υπαιτιότητα ενός Πρωθυπουργού αλλά και κορυφαίων Υπουργών του που ως «περιφερόμενος θίασος» στο εξωτερικό διέσυραν τη χώρα και διαπόμπευσαν τους Έλληνες. Οι εκφράσεις «διεφθαρμένη χώρα», «δεν υπάρχει σάλιο» και «χρεοκοπημένη χώρα» έριξαν «νερό στο μύλο των κερδοσκόπων», απογείωσαν τα spreads και μετέτρεψαν την κρίση χρέους σε κρίση δανεισμού. Είναι προφανές ότι επιχείρησαν να καλύψουν την ανικανότητά τους και να διασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση με την κατασυκοφάντηση της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά και την ταπείνωση ενός ολόκληρου λαού.
Καταβάλλουμε πολύ μεγάλη προσπάθεια τόσο μέσα από την δράση μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και στις διεργασίες του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος ώστε να απεγκλωβιστούμε από αυτήν την υπονόμευση. Η εξέλιξη της δημοσιονομικής κρίσης εντός και εκτός της Ε.Ε., αλλά και τα σοβαρά προβλήματα δανεισμού που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες της Ευρωζώνης αποδεικνύουν πως το πρόβλημα είναι όχι μόνο πανευρωπαϊκό αλλά παγκόσμιο.
Ανεξάρτητα, όμως, από την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής αστάθειας των κρατών μελών της Ε.Ε. ως κάτι πανευρωπαϊκό, το «στίγμα» για την Ελλάδα παραμένει. Βασικό στοίχημα, λοιπόν, για την επερχόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. είναι να καταστήσει σαφές προς πάσα κατεύθυνση –εταίρους και δανειστές- πως το «ελληνικό πρόβλημα» είναι ένα μέρος της συνολικότερης δημοσιονομικής κρίσης και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί γενεσιουργό της αιτία.

 

Share